000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000001295676_446.png

 

 

آینه جم :شهرستان‌های جنوبی استان بوشهر، به‌ویژه کنگان، جم و عسلویه، در حالی که میزبان ثروتمندترین صنایع کشور هستند، این روزها با یک چالش خاموش اما ویرانگر در بدنه اداری خود مواجه‌اند: «کوچ کارکنان و مدیران دستگاه‌های اجرایی به سمت صنعت پتروشیمی ، نفت و گاز.»

 

طی سالهای اخیر، شاهد خروج تدریجی کارمندان زبده، کارشناسان فنی و حتی مدیران ادارات دولتی هستیم که صندلی‌های خدمت‌رسانی به مردم را به امید دریافتی‌های چندبرابری در پتروشیمی‌ها رها کرده‌اند. این پدیده، اگرچه از نگاه فردی یک تصمیم منطقی برای بهبود معیشت است، اما از دیدگاه توسعه‌ای، یک «تهدید امنیتی و اداری» برای منطقه محسوب می‌شود.

نمونه واضح آن کوچ فرمانداران، معاونین فرماندار و برخي کارکنان فرمانداری عسلویه در سال‌های اخیر به شرکت‌های نفت، گاز و پتروشیمی است. 

 

چرا ادارات خالی می‌شوند؟

 

تضاد درآمدی در مناطق نفت‌خیز، سال‌هاست که وجود دارد، اما افزایش هزینه‌های زندگی در جم ، کنگان و عسلویه -که مستقیماً با قیمت‌های القایی صنعت گره خورده است- باعث شده تا حقوق‌های معمول دولتی، دیگر کفافِ زندگی کارمندان بومی و غیربومی منطقه را ندهد. وقتی یک کارشناس اداره دولتی با مدرک تحصیلی بالا، حقوقی دریافت می‌کند که حتی معادل هزینه اجاره‌بها در شهرستان جم و کنگان نیست، خروج او از سیستم دولتی تنها یک «گزینه» نیست، بلکه یک «اجبار» است.

 

پیامدهای تخلیه کارکنان مجرب:

 

نتیجه این روند، فلج شدن بدنه کارشناسی ادارات است. در ادامه‌ قطعا شاهد کاهش کیفیت خدمات هستیم.

 دولتی که انتظار دارد این شهرستان‌ها با شتاب به سمت توسعه حرکت کنند، با این وضعیت، به زودی با «کمبودِ نیروی انسانیِ کیفی» برای پیشبرد امور عمومی مواجه خواهد شد.

پیشنهاد: فوق‌العاده ویژه، نه یک امتیاز که یک ضرورت

 

نمی‌توان از کارکنان دولت انتظار داشت با حقوق‌های کشوری در شهری زندگی کنند که اقتصاد آن به دلار و پتروشیمی وابسته است. زمان آن رسیده است که دولت، به‌ویژه سازمان اداری و استخدامی کشور، نگاهی ویژه به کارمندان دستگاه‌های اجرایی در مناطق عملیاتی نفت ، گاز و پتروشیمی داشته باشد.

 

برقراری یک «فوق‌العاده ویژه (حق جذب و سختی شرایط محیطی)» برای کارکنان دولت در شهرستان‌های جنوبی استان بوشهر، دیگر یک امتیاز رفاهی نیست؛ بلکه یک «استراتژیِ بقا» برای حفظ حاکمیت اداری در این منطقه است. اگر دولت تمایل دارد توازن قدرت و خدمات در کنار صنایع عظیم نفت باقی بماند، باید انگیزه‌ای برای ماندگاریِ نیروهای مجرب و متخصص ایجاد کند.

 

در غیر این صورت، به‌زودی شاهد خواهیم بود که ادارات دولتی ما از نیروهای مجرب و توانمند خالی می‌شوند.

 

این یادداشت یک هشدار جدی است؛ قبل از آنکه چراغ ادارات در پایتخت انرژی ایران به طور کامل خاموش شود، باید فکری به حال «سفره‌های کارمندان» کرد.

 

 

 

[کد خبر:AJ54402]
پايگاه خبري تحليلي آينه ي جم


نوشتن دیدگاه

جدیدترین مطالب