آینه جم- رئوف پیشدار

اول سال بازار که فعال می‌شود، چنین به نظر می‌رسد که باید با قیمت قبلی کالاها به ویژه مواد غذایی، خداحافظی کنیم و بپذیریم که بخشی از گرانی مولود جنگ تحمیلی و شرایط اقتصادی و فشارهای روحی و روانی ناشی از آن است، اما این روزها میزان گرانی روزانه به حدی است که ورود نهادهای حاکمیتی به بحث کنترل قیمت‌ها را می‌طلبد چون گمان می‌شود که صرفا تذکر، کارساز نیست.

بدیهی است گرانی روز افزون نارضایتی عمومی را بدنبال دارد و مردم را نسبت به وضع معیشت نگران می کند.

دولت به رغم شرایط جنگی با اتخاذ روش‌ها و تدابیر منطقی از جمله یارانه و کاهش تعرفه مواد غذایی اصلی مانند گوشت و برنج بازار را کنترل کرده است، اما در این بین آن‌چه باید به اجرا گذاشته شود، نظارت جدی‌تر متناسب با شرایط جنگی است.

انتظار بود یارانه دولتی بتواند کمکی به اقتصاد خانواده‌ها باشد اما! فقط افزایش قیمت یکی دو قلم کالا مانند لبنیات و تخم مرغ آنقدر بود که آن‌را بی‌اثر کرد و دست مردم هم‌چنان به اغلب مواد غذایی اصلی مانند گوشت و مرغ و حتی برنج نمی‌رسد.

افزایش بی‌رویه و غیرمنطقی قیمت، اگر این‌طور که شروع شده ادامه پیدا کند و به یک روال تبدیل شود، بی‌تردید موضوع قیمت‌ها و گرانی را وارد فاز امنیتی خواهد کرد.

مساله دیگری که در بحث قیمت‌ها مورد توجه است، حذف تخفیف از روی خیلی اقلام غذایی در فروشگاه‌های مشهور به زنجیره‌ای/ تخفیفی است و اگر تخفیف ضعیفی هم گذاشته شود، روی کالایی خاص از برندهای کم اقبال و یا موادی است که خریداران، کمتر بضاعت خرید آن‌را دارند و یا ترجیح می‌دهند چیزی بخرند که قُوتی در وعده‌های نهار و شام شود.

در یک‌سال گذشته لبنیات رسماً سه بار افزایش قیمت یافته و حالا قیمت به حدی بالا رفته است که هر چقدر هم تخفیف بدهند، دست مشتری به آن نمی‌رسد.

تخفیف‌های فروشگاهی بطور معمول روی قیمت مصرف‌کننده است که با افزایش پی‌درپی آن، این‌جا هم مشتری ضرر می‌کند و تخفیفی بی‌معنی است مگر تخفیف روی قیمت نهایی داده شود که آن هم تولیدکننده مدعی ضرر می‌شود!

عدم درج قیمت کالا روی قفسه‌های فروشگاهی هم شاید از نگاه فروشگاه‌داران دلایل و توضیحاتی داشته باشد، ولی هر چه باشد یکی‌ از آنها، استفاده از غفلت مشتری در انتخاب کالا از میان چند برند و قیمت است. عدم درج قیمت اگر چه کم شده، ولی هم‌چنان مثل فراوانی کالاهای تقلبی و یا تقلب در وزن مسأله است.

همه اینها نشانه‌هایی جدی برای مسئولان ذیربط است که بر بازار و فروشگاهها بیشتر نظارت کنند و اجازه ندهند شرایط جنگی بهانه‌ای بر تحمیل فشارهای بیشتر بر مردم شود.

 آینه جم- پویا اصل

جنگ اخیر باعث افزایش شدید گرانی، کاهش قدرت خرید و تشدید مشکلات معیشتی اقشار مختلف جامعه شده است.

۵۰روز از شنبه سیاهی که جنگنده‌ها و بمب‌ها جای‌جای کشور را هدف حمله قرار دادند می‌گذرد. ۴۰روز از این دوران درگیری‌ها ادامه داشت و دو هفته هم آتش بسی شده که به شمارش معکوس افتاده است.

جدا از تخریب‌های گسترده و جان‌باختن غیرنظامیان بی‌شمار، بسیاری از مردم با قیمت‌های سرسام‌آور نیز دست‌وپنجه نرم کرده اند. گرانی و افزایش قیمت کالاها دیگر برای خانوار ایرانی صرفا یک اتفاق ناگهانی نیست بلکه به‌عادتی همیشگی در جامعه تبدیل شده است. چه زمستان باشد چه تابستان، چه جنگ باشد چه صلح، قیمت‌ها دائما درحال تغییر هستند و هیچکس گامی برای کشیدن ترمز آن برنمی‌دارد.

در تنش ۴۰روزه اخیر نیز این گرانی به‌شکلی محسوسی احساس می‌شد به‌طوری که قیمت برخی کالاها به‌دلیل تعطیلی بازار و نوسانات مداوم ارزی دستخوش تغییرات بود و علاوه‌بر رنج جنگ سختی‌های معیشتی مضاعفی را به‌مردم تحمیل کرد.

آینه جم؛ امجد طریق - طرحی را آغاز کرده اند به نام اینترنت پرو که براساس آن افراد با پرداخت پول و به صورت محدود و سهمیه ای می توانند از چند سایت و شبکه اجتماعی فیلتر شده و نشده اینترنت (اینترنت بین الملل) استفاده کنند. 

قرار است هر گیگ با هزینه ای گزاف با سهمیه مصرف روزانه و امکان دسترسی تنها به تلگرام، واتس اپ و چند سایت دیگر در اختیار افراد معدودی قرار می گیرد.

طرحی که بی عدالتی در دسترسی به اینترنت واقعی را شکل می دهد و عادی سازی و نهادینه می کند. علاوه بر این، لایه ای شبه حقوقی به این بی عدالتی اضافه می کند که احتمالا در آینده ، برچیدن آن نیز با سختی های زیادی همراه خواهد شد.

براساس اطلاعات دریافتی، اکثریت نهادهای نظارتی و تصمیم گیر و اجرایی مسوول در کشور، با این طرح نیز مخالفت کرده اند و نسبت به تبعات منفی و آسیب زای آن نیز هشدار داده اند با این حال برخی ها همچنان با نگاهی به سودآوری مالی و تثبیت بی عدالتی و تبعیض در دسترسی به ارتباطات، تلاش می کنند سفره جدیدی برای خود دست و پا کنند. سفره ای با سوء استفاده از قطع اینترنت و خواست مردم برای اتصال به اینترنت.

چنین برنامه ای هم بر خلاف وعده ها و برنامه های دولت و شخص رئیس جمهوری علیه اینترنت طبقاتی و تبعیض در دسترسی به اینترنت است. براساس اطلاعات دریافتی، دولت، رئیس جمهوری، وزیر و وزارت ارتباطات نیز با این طرح مخالف هستند اما برخی اپراتورها همچنان به امید کسب منافع مادی نامشروع، بر اجرای این طرح اصرار دارند. 

در حالی که با تصمیم مقامات و به دلایل امنیتی و شرایط جنگ وجنگی، همچنان اینترنت واقعی (بین الملل) در ایران قطع است برخی اپراتورها تلاش می کنند این قطعی اینترنت را توجیه کنند و کاسبی جدیدی برای خود از این شرایط بسازند.

به سود منافع ملی است اینترنت دوباره و در سریع ترین زمان ممکن برای همه بخش های جامعه بدون محدودیت طبقه و تبعیض و نوع فعالیت های اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی، باز و بازگردد و شرایط عادی کشور در سایه اینترنت عادی، دوباره برقرار شود. یعنی اینترنت، حداقل، دوباره به وضعیت قبل از جنگ برگردد تا دسترسی همه مردم بدون تبعیض برقرار شود و اینترنت پرو بی معنی شود.

هیچ بخشی از جمله هیچ اپراتور و سازمان و نهادی حق ندارد با سوء استفاده از شرایط جنگی فعلی و قطع اینترنت کنونی، شرایط استثنایی را توجیه کند یا بدتر از آن، از این شرایط غیرعادی و آب گل آلود، ماهی بگیرد و از مشکلات فعلی مردم و جامعه، منافع غیرقانونی و غیراخلاقی برای خود بسازد.

در شرایط فعلی که جنگ و آثار آن به میزان زیادی به بخش های اقتصایی کشور آسیب زده بازگشت اینترنت و اتصال دوباره به این شبکه جهانی هم می تواند از ادامه خسارت های اقتصادی دوره جنگ بکاهد هم دیگر نیازهای جامعه در بستر اینترنت، پاسخ داده شود هم به بازگشت شرایط کشور به وضعیت عادی کمک کند.

** عصر ایران

آینه جم: محسن امینی

دنیا بار دیگر به تماشای نمایشی نشسته است که کارگردانش مدعی «هنر معامله» است، اما خروجی آن چیزی جز «آشوب سازمان‌یافته» نیست. دونالد ترامپ در حالی از تریبون‌های واشینگتن شعار صلح جهانی و پایان جنگ‌های ابدی را سر می‌دهد که همزمان ماشه تنش را در خاورمیانه سفت‌تر می‌کند. اما این بار بازی متفاوت است، چرا که این تناقضاتِ رفتاری که می‌توان آن را «پارادوکس نارنجی» نامید، مستقیماً نبض انرژی و امنیت جهان یعنی «تنگه هرمز» را هدف گرفته است.

بزرگترین مغالطه سیاسی در تحولات اخیر، ادعای واشینگتن مبنی بر تلاش برای ثبات بازار و امنیت بین‌الملل است. نگاهی به واقعیت‌های میدانی، پرده از یک تضاد آشکار برمی‌دارد. ترامپ از یک سو در جریان مذاکرات پاکستان، سیگنال‌های دیپلماتیک ارسال می‌کند و از سوی دیگر با چراغ‌ سبز نشان دادن به گسترش درگیری‌ها در جبهه‌هایی همچون لبنان، عملاً سوختِ موتور ناامنی را تأمین می‌کند. 

این تناقضات، بیش از هر کجا، خود را در بازار جهانی انرژی و امنیت آبراه‌های استراتژیک نشان داده است. طبق فکت‌های موجود، تهدیدات کلامی و رفتارهای بی‌ثبات آمریکا باعث شده نرخ بیمه کشتی‌های نفت‌کش در منطقه به بالاترین حد خود در سال‌های اخیر برسد. سؤالی که باید از معماران سیاست خارجی آمریکا پرسید این است: چگونه می‌توان مدعی صلح بود، اما با دستکاری امنیت در تنگه هرمز، قیمت انرژی را به سلاحی علیه معیشت جهانی تبدیل کرد؟ 

واقعیت این است که «تنگه هرمز» نه یک صفحه در فضای مجازی است و نه موضوعی که بتوان با منطقِ کازینویی و توافق‌های زیرمیزی آن را مدیریت کرد. هرمز، صخره‌ی سخت واقعیت است که تمام پارادوکس‌های سیاسی ترامپ در برابر عظمت و اقتدار بومی آن به بن‌بست خورده است. برای ما که در قلب صنعت استراتژیک منطقه ایستاده‌ایم، روشن است که امنیت این شاهراه، نه از مسیر «معاملات متناقض»، بلکه تنها از مجرای ثبات منطقه‌ای و احترام به قدرت‌های بومی می‌گذرد.

آقای ترامپ باید بداند که دنیا دیگر نمی‌تواند هزینه‌ی گزافِ تضاد میان «گفتار صلح‌طلبانه» و «کردار جنگ‌طلبانه» او را از سر سفره‌های خود بپردازد. صلح با بنزین خاموش نمی‌شود؛ زمان آن رسیده است که واشینگتن میان «دیپلماسی واقعی» یا «مسئولیت هرج‌مرج جهانی»، یکی را انتخاب کند. تنگه هرمز، جایی برای قمار با پارادوکس‌های نارنجی نیست.