آینه جم-مصطفی ارجمند
از انتخابات زودهنگام ۱۴۰۳ تا امروز که مسعود پزشکیان به ریاست جمهوری رسیده و کابینه اش را چیده هر بار که صدا و سیمایش را در قاب گوشی می بینم ناخودآگاه با خود می گویم: «ما هم همینطور مسعود، ما هم»
احتمالا مسعود پزشکیان هم هر بار که قصهی پر غصهی مردم را می شنود که به رنج افتاده اند با خودش می گوید: «من هم همینطور، من هم»
درست مثل همین کلیپ سخنانش در مورد بی برقی که ساده و شفاف می گوید مشکل برق ایران، به این سادگی قابل حل نیست.
حرف هایش را باور داریم چون سال هاست که آمده اند و برای هر چالش و بحران ستادها و کارگروه ها و کمیته ها ساخته اند و از رفع فلان مشکل در آیندهی نزدیک گفته اند و تنها دستاورد البته افزایش آیتم حضور در فیش حقوقی اعضایش بوده و بس!
فقط کافی است به ده ها و شاید صدها ستاد و کمیته و کارگروه تشکیل شده در طول سالیان و نتایج شان نگاهی بیندازید!
ما نیمی از راه را آمده ایم؛ کسی انتخاب شده که مثل ما مردم، می فهمد کار سخت است و تریبون و تملق های دور و بری ها، عقل و هوشش را نمی برد. همین که فیلم بازی نمی کند و ادای قهرمان ها را در نمی آورد به نظرم زمین تا آسمان با بقیه فرق دارد.
همیشه فهمیدن اینکه نمی شود، یا کار سخت است نیمی از روند حل مسئله است؛ چون از «توهم» و «فضانوردی»می کاهد همان توهمی که سکهی پرخریدار در دولت های پیشین بود.
وقتی بدون نگرانی از واکنش تند فلان امام جمعه یا رسانهی تندرو با نگرانی مردم از کشته شدن یک انسان در بازداشتگاه پلیس همراهی و دستور پیگیری ویژه می دهد یعنی همدردی با مردم را بلد است و به توپ و تشر وا نمی دهد.
شاید پزشکیان همان تسلای خاطری است که منتظرش بودیم وسط غصه ها و غم های بی شمارمان؛ مثل همان که وسط تنهایی و دردها، بغلت می کند و می گوید: «متاسفم و می دانم چه غم بزرگی است، من هم این درد را می فهمم، خوب هم می فهمم و کاش بتوانم کمی از این درد بکاهم»
ما ایرانی ها عجیب به همدل و هم زبان نیاز داریم؛ سختی ها را می شود تحمل کرد اگر همدل و همزبانی باشد که بفهمدمان، درک مان کند، تاییدمان کند و تصور نکند طفل صغیریم و نیازمند هدایت!
اگر کسی باشد که هر از چندگاهی بگوید: «منم همینطور، مردم ایران! منم همینطور!» حتما زندگی مان با همهی تلخی ها، شیرین تر می شود.
منبع: کانال تلگرام نویسنده
[کد خبر:AJ46996]
