آینه جم- عباس کمالی/ در حالی که روستاهای شهرستان جم هر ساله با خطر آتشسوزی در باغها، مراتع و حتی منازل روبهرو هستند، هنوز هیچ متولی مشخصی برای خاموش کردن آتش در روستاها وجود ندارد. این خلأ مدیریتی، امروز به یک تهدید جدی برای جان مردم، اموال روستاییان و محیطزیست منطقه تبدیل شده است.
در اردیبهشت و خرداد سال جاری بیش از ۱۵ روستای بخش مرکزی و ریز دچار آتش سوزی شدند که با کمک مردم آتش مهار شد هر چند خسارت بسیار زیادی به مراتع شهرستان وارد آمد .
آتشنشانی شهرداری نیز اعلام میکند که «در قبال روستاها مسئولیتی ندارد». این جمله، هرچند از نظر قانونی ممکن است توجیهاتی داشته باشد، اما از نظر اجتماعی، اخلاقی و انسانی قابل پذیرش نیست. مگر آتشسوزی مرز شهری و روستایی میشناسد؟ مگر جان مردم روستا کمارزشتر از شهر است؟
نتیجه این بیبرنامگی چیست؟
روستاییانی که در لحظه بحران، با دستان خالی و بدون تجهیزات، مجبورند خودشان با آتش بجنگند. باغهایی که سالها زحمت پای آنها ریخته شده، در چند دقیقه خاکستر میشود. مراتعی که سرمایه طبیعی شهرستان است، نابود میگردد. و بدتر از همه، احساس رهاشدگی و بیپناهی در میان مردم روستا تقویت میشود.
اگر روزی منزل مسکونی در روستا دچار آنش سوزی جان انسانهای بی پناه در معرض خطر می باشد
این وضعیت یک پیام روشن دارد:
مدیریت بحران در روستاهای جم نیازمند بازنگری فوری است.
انتظار مردم روستاها از مسئولان کاملاً منطقی است:
- تعیین یک نهاد مشخص برای اطفای حریق در روستاها
- تجهیز دهیاریها به ابزارهای اولیه آتشنشانی
- ایجاد واحدهای واکنش سریع در مناطق پرخطر
- همکاری و هماهنگی بین شهرداری، بخشداری و دهیاریها
روستاهای جم بخشی از همین شهرستاناند؛ نه حاشیهاند و نه درجهدو.
امنیت جانی و مالی مردم روستا باید به اندازه شهر اهمیت داشته باشد.
تا زمانی که این مشکل حل نشود، هر آتشسوزی کوچک میتواند به یک فاجعه بزرگ تبدیل شود.
شورای شهرستان و بخش در قبال این موضوع مسولیت دارد چرا که تنها تشکل بالا دستی همین مجموعه هستند که متاسفانه به نظر می رسد این بحران برای آنها بی اهمیت است .
[کد خبر:AJ53640]
