آینه جم-طاهره عبدالهی
این روزها دل ایرانمان آرام نیست. انگار یک بغض سنگین توی هواست، روی دل همهمان نشسته. از خبرها، از حرفها، از صداهایی که از هر طرف میشنویم. بعضیشان واقعیتاند، اما خیلیهایشان نه. فقط اضطراب میسازند و دلها را میلرزانند.
ما در روزهایی زندگی میکنیم که حقیقت، گاهی لابهلای شایعهها گم میشود. روزهایی که اگر حواسمان نباشد، ممکن است ناخواسته ترس و بیاعتمادی را دست به دست کنیم.
اما ایران، خانهی ماست. زخمی و خسته، اما عزیز و دوستداشتنی. نمیشود از دردش جدا بود، نمیشود دل نگرانش نبود. در چنین روزهایی، بیش از هر زمان دیگری باید مراقب باشیم. مراقب باشیم چه میشنویم، به چه چیزی اعتماد میکنیم، و چه چیزی را برای دیگران میفرستیم.
لطفاً به هر خبری دل نسپاریم. لطفاً هر صدایی را باور نکنیم. بیایید کمی بیشتر دقت کنیم، بیشتر بخوانیم، بیشتر فکر کنیم. آرامش امروز ما، از دل همین آگاهیها میگذرد.
ایرانِ ما، به ما نیاز دارد. به دلهای آرام، به ذهنهای هوشیار، به آدمهایی که حتی در روزهای سخت، امید را زنده نگه میدارند. کنار هم که باشیم، از این روزهای سخت هم میگذریم. مثل همیشه.
برای ایران، برای خودمان، برای فردا...
لطفاً در این روزهای دلناآرام، به هر صدایی گوش نسپاریم.
