آینه جم/سعیده رحمانی: دارو در سبد هزینه خانوار، کالایی نیست که بتوان مصرف آن را کم کرد یا خریدش را به زمان دیگری موکول کرد. بیمار، خصوصا فرد مبتلا به بیماری مزمن، ناچار است داروی خود را در زمان مقرر تهیه کند؛ حتی اگر قیمت آن چند برابر شده باشد. همین اجبار، گرانی دارو را از افزایش قیمت بسیاری از کالاهای دیگر متفاوت می‌کند.

به گزارش آینه جم؛ بررسی قیمت تعدادی از داروهای پرمصرف در فاصله مهر ۱۴۰۴ تا مهر ۱۴۰۵، تصویر نگران‌کننده‌ای نشان می‌دهد.

براساس اطلاعات منتشرشده، قیمت آموکسی‌سیلین از ۳۲۰ هزار تومان به یک‌میلیون و ۲۳۰ هزار تومان رسیده؛ یعنی ۲۸۴ درصد افزایش. کلاریترومایسین نیز از ۴۵۰ هزار تومان به یک‌میلیون و ۵۸۰ هزار تومان افزایش یافته که معادل رشد ۲۵۱ درصدی است.

در همین مدت، قیمت گاباپنتین از ۳۰۰ هزار تومان به ۹۶۰ هزار تومان، استامینوفن کدئین از حدود ۱۳۸ هزار تومان به ۶۵۰ هزار تومان و ایبوپروفن از ۲۰۰ هزار تومان به ۴۲۰ هزار تومان رسیده است. فلوکستین ۲۰ نیز با رشد صددرصدی، از ۱۷۵ هزار تومان به ۳۵۰ هزار تومان افزایش یافته است.

این ارقام نشان می‌دهد سخن‌گفتن از «میانگین افزایش قیمت دارو» نمی‌تواند واقعیت پرداختی بیماران را به‌طور کامل بازتاب دهد. میانگین‌ها شاید در گزارش‌های رسمی قابل دفاع باشند، اما بیماری که داروی موردنیازش ۲۰۰ یا ۳۰۰ درصد گران شده، هزینه درمان را با آمارهای میانگین پرداخت نمی‌کند.

پرسش اصلی این است که در برابر این افزایش‌ها، سهم بیمه‌ها و حمایت دولت کجاست؟ اگر اصلاح قیمت دارو برای ادامه تولید و جلوگیری از کمبود ضروری است، نباید تمام هزینه آن مستقیماً به بیمار منتقل شود. افزایش هم‌زمان پوشش بیمه‌ای، حمایت ویژه از بیماران مزمن و کم‌درآمد و اعلام شفاف دلایل تغییر قیمت هر دارو، حداقل اقداماتی است که انتظار می‌رود.

گرانی دارو فقط یک مسئله اقتصادی نیست؛ تهدیدی برای سلامت عمومی است. وقتی بیمار میان خرید دارو و تأمین هزینه‌های روزمره مجبور به انتخاب شود، دارو دیگر درمان نیست؛ خودش به بخشی از درد تبدیل می‌شود.

* خلیج فارس

نوشتن دیدگاه