آینه جم /همیشه شنیدهایم که «مدرسه، خانهی دومِ فرزندان ماست». خانهای که در آن نه تنها دانش، که مهارتهای زندگی، ادب، تعامل اجتماعی و ساختن آینده رقم میخورد. اما آیا تا به حال از خود پرسیدهایم که این خانه، برای گرم ماندن و پویا بودن، به چه چیزی نیاز دارد؟
در روزهای آغازین سال تحصیلی، در کنار دغدغههای همیشگیِ تأمین لوازمالتحریر و پوشاک، موضوع «مشارکتهای مردمی» در مدارس همواره بحثبرانگیز بوده است. گاهی این تصور پیش میآید که مدارس همه بودجههای خود را از دولت تأمین می کنند و هرگونه درخواست مالی از سوی مدرسه، نوعی اجحاف است. اما بیایید واقعبینانه به موضوع نگاه کنیم.
بودجههای دولتی در حدی است اگر به مدرسه پرداخت نشود نیز بهتر است سرانه واريزي برای هر دانش آموز در سال قبل حدود ۲۵۰ هزار تومان بوده که پول کپی برگه های امتحانی دانش آموز نیز نمي شود.
در استان بوشهر که به واسطه حضور صنایع نفت و گاز و پتروشیمی ، از ظرفیتهای بالایی برخوردار است، انتظار میرود مدارس ما نمونههایی از مدارس باکیفیت و مجهز باشند. اما واقعیت این است که شرکتها پای کار آموزش و پرورش نیستند و اگر اولیای دانش آموزان نيز مدارس را رها کنند قطعا هیچ موفقيتی کسب نمي شود.
مشارکت مالی اولیا در مدارس، «اجباری» نیست؛ بلکه یک «سرمایهگذاری هوشمندانه» است. وقتی والدین به عنوان بازوان توانمند مدرسه، بخش بزرگی از هزینههایی مدرسه را تقبل میکنند، مستقیماً کیفیت محیطی را بهبود میبخشند که فرزند خودشان ساعات طلایی روز را در آن سپری میکند.
بیایید نگاهمان را تغییر دهیم:
۱. شفافیت؛ کلید اعتماد: اولیای گرامی حق دارند بدانند پولی که پرداخت میکنند، دقیقاً صرف چه میشود. مدیران مدارس باید با ارائه گزارشهای شفاف، اطمینان خانوادهها را جلب کنند. وقتی اولیا ببینند که ریال به ریال کمک آنها، صرفِ بهبود وضعیت مدرسه فرزندشان شده، با اشتیاق بیشتری مشارکت خواهند کرد.
۲. مشارکت به جای تقابل: مدرسه نهاد جداگانهای از خانواده نیست. مشکلات مدرسه، مشکلات خانواده است. وقتی سیستم سرمایشی مدرسه دچار مشکل شود، این دانشآموز است که در گرما تمرکزش را از دست میدهد. پس کمک به مدرسه، در واقع کمک به سلامت و آرامشِ روانی خودِ دانشآموز است.
۳. همبستگی اجتماعی: در جامعهای که ما در آن زندگی میکنیم، همبستگی میتواند کوهها را جابهجا کند. مشارکتِ داوطلبانه، یک تمرین مدنی برای فرزندان ماست. آنها یاد میگیرند که برای ساختن فضای بهتر، باید دستانشان را به هم گره بزنند.
سخن پایانی این که، نگاه ما به مشارکت در مدرسه نباید نگاه به «پرداخت قبض» باشد؛ بلکه باید نگاه به «نذرِ آگاهی» و «بذرپاشی برای آینده» باشد. از مسئولین مدارس میخواهیم با آغوش باز و شفافیت کامل از ظرفیتهای اولیا استقبال کنند و از والدین محترم دعوت میکنیم تا با هر میزان توان، در این امر خیر سهیم شوند.
بیایید اجازه ندهیم کمبود بودجه، سد راه خلاقیت و آرامشِ فرزندانمان در مسیر علمآموزی شود. مدرسه، خانهی ماست؛ بیایید با هم آبادش کنیم
[کد خبر:AJ54411]
