آینه جم/سروش بامداد
بیش از دو ماه است که مجلس شورای اسلامی که به آن تسامحاً قوه مقننه هم گفته میشود تعطیل است اما هر از گاهی نمایندگان سخنانی میگویند و از کمیسیونها خبرهایی به گوش میرسد تا این احساس دست ندهد که مجلس تعطیل است.
این اخبار البته چندان مورد توجه قرار نمیگیرد چون مردم میدانند مشکل گرانی با جلسۀ مشترک اعضای فلان کمیسیون با بهمان وزیر حل نمیشود و تصمیمات جنگی هم در اختیار آنان نیست.
یک خبر اما در میان این خبرها حساسیتزاتر است و امیدواریم تکذیب شود و آن هم توییت میثم ظهوریان است که از دیدار اعضای کمیسیون اقتصادی با وزیر کار خبر داده و گفته اصلاحات پیشنهادی قوانین بیمهای تدوین و برای تصویب از طریق کمیسیون اجتماعی اقدام شده و بر اساس آن در آینده میانگین پرداختی کل دوره بیمهای مبنای حقوق بازنشستگی خواهد بود (و نه سالهای آخر).
این خبر به قدری وحشتناک است که نیاز به توضیح ندارد. این که سن بازنشستگی را بالا ببرند و به 65 برسانند یا به جای دو سال آخر مثلا 5 سال آخر را مبنا قرار دهند قابل پیشبینی بود چون صندوقهای بازنشستگی ورشکستهاند و ورودیهای آنها کفاف خروجی را نمیدهد و حالا آسیب برخی شرکتهای وزارت کار از جمله پتروشیمی جم و کشتیرانی هم باعث کاهش درآمد صندوقهای بازنشستگی شده است اما چنین طرحی نه.
این کار به لحاظ شرعی هم مغایر قرارداد حقوقبگیران و بیمهپردازان با سازمان است و به همین خاطر اگر هم در مجلس تصویب شود شورای نگهبان به احتمال قوی تصویب نخواهد کرد و البته ملاحظات اجتماعی هم چه بسا مانع تصویب شود چرا که در سالهای اخیر نرخ تورم پیاپی دو رقمی بوده و این یعنی ارزش دستمزد 10 یا 15 سال قبل با حالا مطلقا قابل قیاس نیست و نمیتوان آنها را معیار قرار داد و چون صندوقها ورشکستهاند از حقوق بازنشستگان کاست در حالی که آن هم کافی نیست.
خندهدار و در واقع گریهدار است که اگر خدای ناکرده چنین طرحی به قانون بدل شود چه بسا دریافتی بازنشستۀ بعد از تصویب از قبلیها کمتر باشد و این جلوه از عدالت هم به جلوههای دیگر عدالت ادعایی مثل تبعیضی که در تخصیص اینترنت شاهدیم افزوده شود. کافی است توجه داشته باشیم که شعار سازمان تأمین اجتماعی نیاز دیروز – پشتوانۀ فرداست و چنین طرحی ضد پشتوانۀ فرداست.
مهم، قدرت خرید است وگرنه اعداد چه اهمیتی دارند؟ در دهۀ 60 و در دولت جنگ اقتصاددانانی چون دکتر حسنتاش و دکتر فرشاد مؤمنی و دکتر راغفر زیر نظر مرحوم عالینسب به جای اکتفا به نظریات اقتصادی و اعداد و ارقام، معیار را حداقل سفره زندگی یک خانوار 4 نفری قرار دادند و اگر هم عددی برای دستمزد ماهانه معیار بود 250 دلار بود.
حالا یکی پیدا شده و با ادعای نمایندگی مردم میگوید چون صندوقها پول ندارند یا شرکتهای وزارت کار پول ندارند میانگین بگیرید تا بازنشستگان بعدی در عمل از بازنشستگان فعلی کمتر بگیرند آن هم در حالی که مطابق اعلام رسمی تورم فروردین امسال نسبت به فروردین سال قبل 70 درصد افزایش داشته است و خودشان بر افزایش حقوق به میزان 60 درصد تأکید و تصویب کردند!
به جای این کارها فکر اساسی کنید. ایران 92 میلیونی به تصمیم ملی برای گذار از این وضعیت نیاز دارد و طرحهایی از این دست جامعه را عصبانیتر و ناراضیتر میکند.
خطاست اگر اتحاد در دفاع از میهن و در مخالفت با حملات دشمن به زیرساختها و سرمایه های ملی را به حساب افزایش سرمایه اجتماعی بگذارید.
مجلس اقلیت و برآمده سردترین انتخابات تاریخ جمهوری اسلامی در اسفند 1403 اکثریت جامعۀ ایران را نمایندگی نمیکند و بی دلیل نیست که طی این دو ماه که تعطیل بوده کسی نبودِ آن را حس نکرده و از هفته بعد که بخواهند با لپتاپ و گوشی جلسه برگزار کنند و وبینار برگزار کنند (بر وزن سمینار) باز چندان جدی نحواهد بود و شاید چنین ایده هایی برای جلب توجه باشد.
امیدواریم ادعای این طرح هم مثل داعیههای دیگر باشد و بیش از این هولوولا به جان حقوق بگیران تأمین اجتماعی نیندازند.
ورشکستگی تأمین اجتماعی را با نقض هدف اصلی – تأمین اجتماعی- نمیتوان جبران کرد.ضمن این که نمی شود که به حقوق بازنشستگان فعلی 65 درصد اضافه کنید ولی برای کسانی که در آستانۀ بازنشستگی اند فرمولی ابداع کنید که دریافتی آنان کمتر شود!
کاری نکنید که آدم آرزو کند مجلس همیشه تعطیل باشد!
منبع: عصرایران
