اینترنت صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه زیرساختی حیاتی برای آموزش، کار، اقتصاد و حتی خدمات ضروری شهروندان است. اختلال و قطعی مکرر آن، فراتر از نارضایتی فنی، پیامدهای عمیقی بر زندگی روزمره، معیشت و سلامت روان جامعه دارد.

بازی با کلماتی مثل پرو و…

ایده‌هایی چون «اینترنت پرو» که دسترسی باکیفیت اینترنت را به گروهی خاص محدود می‌کند، در واقع رسمیت بخشیدن به «تبعیض» است. وقتی اینترنت برای دانشجویان، پزشکان، فروشندگان آنلاین و عموم شهروندان ضروری است، نباید آن را به سهمیه یا امتیاز تبدیل کرد. این رویکرد، مسئله را به جای حل کردن، طبقاتی کرده و شکاف اجتماعی را افزایش می‌دهد.حالا هی برای آن توجیه و دلیل بیاورید و کارگروه تشکیل دهید،مسئله واضح است: تبعیض!

معضلات قطعیِ قطع اینترنت

اقتصادی: کسب‌وکارهای آنلاین، فریلنسرها، رانندگان تاکسی اینترنتی، فروشگاه‌های کوچک و تولیدکنندگان محتوا،و مهمتر از همه روستاییان اولین قربانیان قطعی اینترنت هستند. این اختلالات منجر به از دست رفتن سفارشات، درآمد و فرصت‌های شغلی می‌شود.

روانشناختی: بی‌ثباتی در دسترسی اینترنت، استرس، اضطراب و احساس ناامنی ایجاد می‌کند. برنامه‌ریزی برای کار و تحصیل مختل شده و اعتماد عمومی نسبت به زیرساخت‌های دیجیتال خدشه‌دار می‌شود.

مسئله معلولان: برای افراد دارای معلولیت، قطعی و اختلال اینترنت مشکلات مضاعفی ایجاد می‌کند. بسیاری از این عزیزان از خدمات آنلاین برای ارتباط، خرید، دسترسی به آموزش، شغل‌یابی و حتی دریافت خدمات حمایتی و درمانی استفاده می‌کنند. اختلال در اینترنت، استقلال و کیفیت زندگی آن‌ها را به طور جدی تحت تأثیر قرار می‌دهد و موانع بیشتری بر سر راهشان ایجاد می‌کند.اکثراین عزیزان تنها راه ارتباط با جامعه را از این طریق دریافت میکنند که ثاثیر روانی بسیار مخربی را بر آنان در جامعه ما تحمیل می کند.

شرایط بین‌المللی چگونه است؟

در بسیاری از کشورها، حتی آن‌هایی که درگیر جنگ هستند، اینترنت به عنوان یک ابزار حیاتی، تا حد امکان فعال نگه داشته می‌شود. این موضوع اهمیت اینترنت را در حفظ ارتباطات، اطلاع‌رسانی و حداقل حفظ جریان زندگی در شرایط بحرانی نشان می‌دهد. قطع اینترنت جایگاه جریان آزاد اخبار و اطلاعات واقعی را با شایعات و گمانه زنی های دورهمی ها عوض می کند و قطعاً بار روانی منفی آن گریبانگیر کل جامعه خواهد شد!

واکنش‌های نامناسب؛ قوز بالا قوز

اظهارات تحقیرآمیز برخی مجریان صداوسیما (مانند پیشنهاد «بروید افغانستان و سوریه») نه تنها دردی را دوا نمی‌کند، بلکه نشان‌دهنده بی‌توجهی به دغدغه‌های جدی مردم و افزایش شکاف بین مسئولان و جامعه است. این‌گونه ادبیات که نه فقط با گفته های چندی پیشِ «همه درکنار هم» تناقضی واضح را نشان می دهد، بلکه به جای پاسخگویی، بر نارضایتی‌ها نیز می‌افزاید.

نکته پایانی؛ از ما گفتن بود

اینترنت نباید به ابزاری برای تبعیض تبدیل شود. دسترسی پایدار، باکیفیت و بدون محدودیت، حق همگانی است. حملات سایبری یا دلایل امنیتی نباید بهانه‌ای برای محدود کردن این حق اساسی شهروندان شود، چرا که این اقدام به جای حل مسئله، هزینه آن را بر دوش مردم قرار می‌دهد.در انتها باید پرسید که نقش سازمان پدافند غیرعامل با اینهمه تشکیلات، شورا کمیته و ساختار در کشور دقیقاً چیست؟

خلیج‌فارس