آرشیو اهم خبرها از جنوب استان بوشهر

گزارش تصویری/پیاده‌روی دلدادگان حسینی در بهارستان

آینه جم- پیاده‌روی دلدادگان اربعین حسینی با حضور پرشور مردم شهرستان جم در شهر بهارستان برگزار شد.

عکس: علیرضا رفیعی/ گودرز هوشمند

بارگیری (50).png

بارگیری (49).png

بارگیری (47).png

بارگیری (48).png

بارگیری (46).png

بارگیری (45).png

بارگیری (44).png

بارگیری (43).png

بارگیری (42).png

بارگیری (39).png

بارگیری (40).png

بارگیری (41).png

اضافه کردن دیدگاه جدید

1300 پروژه ناتمام روی دست بوشهر

آینه جم: رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی بوشهر می گوید: مجالی برای شروع پروژه های جدید نیست و اولویت استان تکمیل طرح های ناتمام است.

به گزارش آینه جم؛ اصغر ناصری از وجود 1300 پروژه نیمه تمام در استان بوشهر با پیشرفت فیزیکی ۴۰ درصد به بالا خبر داد و گفت: برای تکمیل این شمار پروژه 19 همت اعتبار نیاز است که به دلیل کمبود اعتبار، 10 همت آن باید از طریق مولدسازی رقم بخورد

وی در نشست با خبرنگاران همچنین درباره مصوبات سفر ریاست جمهوری اظهار داشت: در سفر بهمن ماه سال گذشته رییس جمهوری به استان ۱۶۴ پروژه مهم زیرساختی و توسعه با اعتبار 15 همت مصوب شده که باید طی امسال تا 1406 اجرایی شود.

ناصری ادامه داد: از مجموع این اعتبار، شرکت آب منطقه‌ای و شرکت آب و فاضلاب استان بوشهر 6 هزار و 500 میلیارد تومان، اداره‌کل راه و شهرسازی و اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای با 4.5 همت رتبه های اول و دوم را به خود اختصاص داده اند.

رییس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان بوشهر گفت: حوزه آموزش‌وپرورش و نوسازی مدارس، بهداشت و درمان، جهاد کشاورزی، ورزش و جوانان، وزارت علوم، اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و اداره‌کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی در رتبه های بعدی قرار دارند.

اضافه کردن دیدگاه جدید

«نذر سرخ»؛ جاماندگان اربعین در پتروشیمی پردیس خون خود را به بیماران هدیه کردند+تصاویر

آینه جم - همزمان با ایام اربعین حسینی و روز ملی اهدای خون، پویش «نذر سرخ» با حضور کارکنان پتروشیمی پردیس و همکاری سازمان انتقال خون استان بوشهر، در مرکز فوریت‌های پزشکی مجتمع برگزار شد.

در این پویش که طی دو روز برگزار گردید، ۲۵۷ نفر از کارکنان به یاد سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) و به نیت بیماران نیازمند، خون خود را اهدا کردند.

مهندس محمدی، مدیر HSE پتروشیمی پردیس، با اشاره به استقبال کارکنان گفت: امسال با تلاقی روز ملی اهدای خون و ایام اربعین حسینی، پویش “نذر سرخ” طی دو روز در مجتمع برگزار شد و همکاران با عشق و ارادت به امام حسین(ع)، در این اقدام خداپسندانه شرکت کردند.

درویشی، مسئول تیم اهدای خون سازمان انتقال خون استان بوشهر، نیز با قدردانی از مشارکت کارکنان اظهار داشت: پرسنل پتروشیمی پردیس به واسطه حضور مستمر در این برنامه‌ها، وارد چرخه اهداکنندگان دائمی شده‌اند. این موضوع اهمیت زیادی دارد، چراکه خون اهداکنندگان مستمر از نظر سلامت و کیفیت، قابل اطمینان‌تر است و برای بیماران خاص مانند مبتلایان به تالاسمی حیاتی محسوب می‌شود.

یکی از بخش‌های نمادین این پویش، تابلوی گرافیکی «سلام بر حسین» بود که در محل برگزاری نصب شد. هر یک از اهداکنندگان پس از اهدای خون، اثر انگشت خود را با رنگ قرمز بر بخشی از حروف این تابلو ثبت کرده و حاشیه آن را با امضا و یادداشت‌های کوتاه مزین ساختند. در پایان، اثر کامل «سلام بر حسین» با مشارکت کارکنان شکل گرفت و به یادگاری ماندگار از این رویداد تبدیل شد.

در خاتمه، از آقای رضا خضری به‌عنوان «سفیر اهدای خون» پتروشیمی پردیس و یکی از رکوردداران اهدای خون با ۴۵ نوبت، با اهدای کارت سفیر اهدای خون تقدیر به عمل آمد.

اضافه کردن دیدگاه جدید

مدیرکل بنیاد شهید استان بوشهر معرفی شد

به گزارش آینه جم آیین تکریم و معارفه مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان بوشهر امروز در سالن اجتماعات این اداره کل برگزار شد.

در این آیین که با حضور جهانیان معاون سياسی، امنیتی و اجتماعی استاندار بوشهر و عبداللهیان معاون پارلمانی بنیاد شهید کشور برگزار شد، ضمن تقدیر از خدمات نعمت‌الله غلامپور حکم سرپرستی محمد حیدری ابلاغ شد.

حیدری پیش از این مدیر بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان بوشهر بود.

اضافه کردن دیدگاه جدید

زیر تیغ آفتاب موکب ها / سفرنامه پیاده روی اربعین ( بخش پنجم )

آینه جم-نصرالله شفیعی/ سفر نامه اربعین( قسمت پنجم )

من، در میان این سیل عاشقان، خود را خاشاکی می‌دیدم که بی‌اراده در آغوش شوق پیش می‌رود؛

قطره‌ای بی‌مقدار در دریای بی‌کران دلدادگان.

دل‌خوش بودم…

دل‌خوش به اینکه هر گامی، مرا قدمی نزدیک‌تر به کربلا می‌برد،

دل‌خوش به اینکه باز هم کربلایی می‌شوم،

دل‌خوش به پایان عمودها، به رسیدن، به زیارت، به بوسه بر ضریح، به آغوش گشوده‌ی عباس، به وصال.

این حکایتِ سال‌هایی‌ست که هربار، در موسم اربعین، پای بر این خاک مقدس می‌گذارم.

اما این‌بار…

در میانه‌ی هیاهو، در ازدحام عاشقان و موکب‌هایی که کرامتشان بیداد می‌کند،

دغدغه‌ای از اعماق وجودم برخاست و مرا در خود فرو برد.

زانوهایم سست شد، اشک بی‌دعوت آمد،

و ناگهان دیدم تمام آنچه در ذهن برایش نقشه کشیده بودم،

همه آن خیالات از پیش طراحی‌شده، در برابر این سؤال خاموش فرو ریخته‌اند:

با کدام دل، مهمان حسین می‌شوی؟

با کدام توشه، قدم به حریم حرم می‌گذاری؟

آیا باور داری که درونت، بی‌پرده در محضر اوست؟

با این دل آلوده، با این قلب خاک‌گرفته،

چه جرأتی داری که به سرزمین پاکی و آینه‌ها نزدیک شوی؟

در دل شب با خود گفتم:

حسین، کریم است، اما آیا من در حد مهمانی کریمان هستم؟

با همه‌ی غبار گناه، آیا توشه‌ای در دست دارم جز چشم‌هایی بارانی و دلی پر از حسرت؟

با بغضی در گلو و صدایی لرزان، از خدا خواستم:

نه به‌خاطر من، که به‌خاطر حسین،

از گناهانم بگذر، دلم را جلا ده،

مبادا ورود من، محضرش را بیالاید.

از او خواستم تا دل آلوده‌ام را شست‌وشو دهد

و مرا پاک و سبک‌بال، به آستان دوست برساند.

و در همان لحظه بود که بار دیگر نسیم شوق وزیدن گرفت،

انرژی از درون جوشید، لبیک‌گویان برخاستم،

و قدم‌هایم، با امیدی تازه، استوارتر از قبل ادامه یافت.

وقتی در شلوغی ماشین‌ها و ازدحام عاشقان،

خود را در آستانه‌ی دروازه‌ی کربلا یافتم،

حسی تازه بر جانم نشست؛

حسی که از جنس سبکبالی بود و امید.

خواستم فریاد بزنم،

اما دهانم یارای آن همه شور نداشت،

تنها با دلم زمزمه کردم:

بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا

بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا

و آن‌جا، در آن لحظه‌ی ناب،

با تمام وجودم باور کردم که حسین،

مرا طلبیده…

نه گناهانم را به حساب آورده،

نه آلوده‌دلی‌ام را مانع دیدارش دانسته…

او با آغوش باز، به انتظارم نشسته بوده است.

شوقی تازه، امیدی دوباره،

همراه من شد و شب را در موکبی آرام گرفتم،

تا فردا، سحرگاه،

به نیت دیدار یار، بیدار شوم

و قدم در کوی عاشقی بگذارم؛

سبک، خالص، مشتاق…

و شاید… اندکی شایسته تر

پاسی از شب گذشته بود که مقصدمان عمود ۱۳۷۹ شد، همان نقطه آشنای هر سال، توقفی کوتاه در کربلا. جایی که بعد از استراحتی کوتاه، نیرویی دوباره به جانمان می‌بخشید تا به سوی زیارت گام برداریم.

من و همراهانم، به‌ویژه چند خانم در ایستگاه روبروی مستشفی الکفیل پیاده شدیم. به دنبال آن عمود شناخته شده رفتیم؛ وارد کوچه‌هایی که بوی آشنایی و مهربانی سال‌های پیش را می‌دادند، شدیم.

ساکنان این کوچه‌ها، همان کسانی که با دستانی پر از مهر و صفا درهای خانه‌شان را به روی زائران می‌گشایند، حیاط‌هایشان را نیمه باز نگه می‌دارند، انگار می‌گویند: «بفرمایید، خانه‌مان خانه شماست.» و زائر، با قلبی آشنا و چشم دل گشوده، بی‌هیچ معطلی وارد می‌شود.

در یکی از این حیاط‌ها، نیمه‌باز، ما را به خود جلب کرد. مردی میان‌سال با لبخندی آرام، اتاقی را در سمت چپ حیاط نشان داد؛ «این اتاق مخصوص خانم‌های زائر است» گفت، و بابت اینکه نمی‌توانست مردان را بپذیرد، عذر خواست؛ اتاق روبرو خانه زن و فرزندش بود.

این نگاه مهربان و این تفکیک ظریف، گوهری بود در دل این مهمان‌نوازی. من هم به حسینیه‌ای در همان حوالی رفتم؛ همان دست‌های مهربان عراقی آنجا هم مشغول خدمت بودند.

دو کولر گازی بزرگ ایستاده، و یکی هم آبی، هوای خنکی به فضا بخشیده بودند. رختخواب‌ها به اندازه کافی بود، اما بیش از همه، نیاز به استراحت بود.

خانم‌ها راضی و دلگرم، میزبان استاد حقوق دانشگاه‌های عراق بود. همسرش با لبخندی که از دل برمی‌آمد، هر روز صبحانه، ناهار و شام را به اتاق خانم‌ها می‌آورد. با کلماتی صمیمانه، آن‌ها را خطاب می‌کرد، کنارشان می‌نشست، هم‌صحبتشان می‌شد تا هیچ‌کس احساس غربت نکند. چای، عصرانه، میوه، لباسشویی، حمام، همه و همه فراهم بود.

صمیمیتی که اینجا دیدم، فراتر از واژه‌ها بود، معنایی ژرف داشت؛ رشته‌ای از عشق حسین که در رگ‌های یارانش به جریان افتاده بود. باید قدردان این محبت بی‌کران بود، این خانواده نمونه‌ای بود از عمق محبت مردمان عراق به هر گوشه‌ای که زائری قدم گذاشته بود.

نمی‌دانم چرا هرگاه اربعین می‌رسد، زوزه‌های گرگ‌ها به آسمان بلند می‌شود.

دلسوزی برای چه؟ برای ایرانی‌ها؟ آن‌ها در پی نبش قبر اند، نبش قبری که جنگ هشت ساله را از نو زنده کنند. غافلند از آن‌که این جنگ بین دو ملت شیعه از بیرون دامن زده شد تا این اتحاد شکل نگیرد؛ اما خود خوب می‌دانند چون از همان قماش‌اند.

اینجا، ما همه محبت ملت عراق را می‌بینیم، این محبت در همه جا جاری است، حتی در دل کوچه‌ها و خانه‌ها. هر زن عراقی در خانه‌اش خود را خادم زائران ایرانی می کند. من هرچه فکر می‌کنم جز عشق حسین و وفاداری به آرمان زینب دلیل دیگری نمی‌یابم.

این عشق را باید پاس داشت، تقویت کرد و ایمان آورد که این معجزه حسین است، معجزه شهدای کربلا.

این روزها دشمنان به لرزه افتاده‌اند، از خروش این رودخانه خشمگین، از اذان‌ها، از فریادهای لبیک یا حسین، لبیک یا زینب، از صدای پاک کودکان معصومی که با حنجره‌ای نازک فریاد می‌زنند: «الموت لأمریکا، الموت لإسرائیل.»

باید قدر این نعمت بزرگ را بدانیم؛ این اربعین است که در خون‌ها جاری است، همان گونه که خون امام حسین در رگ‌ها جریان دارد.

این است حکایت عشق، این است داستان اربعین.

خبرهای مرتبط: