آینه جم-یکشنبه نهم فروردین گروه امدادی توانستند پیرمردی را در خیابان سهروردی از زیر انبوه آوار بمباران بیرون آورند و او را نجات دهند. کلیپ لحظه نجات در شبکه های اجتماعی نشر شد. به محض بیرون آمدن پیر مرد فریاد زد: "مرگ بر نتانیاهو، مرگ بر آمریکا".
این فریاد را می شناسم اما آن پیرمرد را نه. این فریاد همان فریادی نیست که سال هاست در نماز جمعه ها و راهپیمایی های رسمی حکومتی می شنویم. این فریاد از گلوی نجات یافته از آوار بمباران متجاوز بیرون می آید.
نمی دانم آن پیرمرد قبلا هم این شعار رل داده یا نه. اصلا فرقی هم نمی کند. این بار قصه چیز دیگری است.
"عمو ترامپ" خوب است این بار این فریاد را جور دیگری بشنود. "عمو ترامپ" توجه کن: این بار این فریاد از گلویی می آید که قصد کشتنش را داشته ای. این فریاد دیگر صرفا شعار سیاسی نیست که حکومت دهان او گذاشته، این را شما عموجان با بمب ها و هواپیماهای قشنگ تان در دهانش گذاشته اید. متوجه منظورم شدی؟ یا سن و سال تان اجازه فهم این قضیه ی پیچیده را نمی دهد. نمی دانم.
عمو ترامپ عزیز این روزها به کمک همزادتان مشغول صنایع ایران هستید. ده ها مرکز صنعتی ایران را زده و همچنان مشغولید. می دانید صدها هزار کارگر بیکار می کنید؟ می دانید میلیون ها نفر و خانواده را فقیر می سازید؟ خبر داری که هزاران کشته و زخمی این بمباران ها میلیون ها نفر را عزادار و داغدار می کنند؟
همه اینها بعد از این شعار حکومتی مرگ بر آمریکا را دیگر از عمق وجودشان فریاد خواهند زد. جنگ که تمام شود حتی اگر پیروز این جنگ هم باشی، می خواهی با این نفرت تاریخی و بی انتها که عمق وجود همه این مردم بیکار، فقیر و داغدار شده بیرون می آید چکار کنی؟
نمی دانم حافظه ات کار می کند یا نه، ولی به یادت باشد که هفتاد و دو سال پیش رییس جمهور کشورتان با کودتایی که علیه نخست وزیر ملی و محبوب ایران کرد تخم کینه آمریکاستیزی را چنان در ایران کاشت که هنوز در دل ما زنده است.
متوجه منظورم هستی عمو ترامپ؟! این جنگ مثل همه جنگ ها دیر یا زود تمام می شود. اما دولت های بعد از شما نمی خواهند از منابع انرژی ایران استفاده کنند؟ نمی خواهند اینجا بده بستانی با ما داشته باشند؟ با این تخم کینه ای در دل مردمان ما می کاری چه خواهی کرد؟
بخاطر بسپار ویرانی هایی که اکنون در سراسر ایران می کنی، نفرتی محو ناشدنی را در این سرزمین و در دل های پیر و جوان پرورش داده و می دهی که پاک کردنش کاری نشدنی است. ما در زبان فارسی مان مثلی داریم که می گوید "یک نادان سنگی را به چاه می اندازد و صدها دانا نمی توانند آن بیرون آورند". جسارت نباش عمو ترامپ، اما مصداق بارز این مثل شده ای.
البته صادقانه بگویم اینها برای دلسوزی تو نمی نویسم. تو که از کشتن مردمم ابایی نداری من چه دلسوزی برایت کنم. به درک که مورد خشم و نفرت مردمم می شوی. اما دلم برای کشورم می سوزد. راستش دلم نمی خواهد در دل مردمان کینه و نفرتی باشد. نسبت به هیچ کشوری نباید چنین فاجعه ای رخ دهد. بویژه آمریکا. دیروز که آن پیر مرد را نجات دادند همزمان چند میلیون آمریکایی عزیز در شهرهای کشورت علیه تو شعار دادند و چه حرف ها که نزدند.
ما حساب مردم آمریکا را از تو مرد منفور جهان جدا می کنیم، اما رهبران و حاکمان واقعی آمریکا که تصمیمات را می گیرند برای روابط میان کشورها اهمیت دارند. اینها هر روز منفورتر می شوند و من نگرانم برای دهه ها و شاید قرن ها این تخم نفرتی که با بمباران شهرها و صنایع و دانشگاه ها و مدارس و زندگی ما را می کنی دیگر از میان نرود.
باز هم پیشنهاد می کنم فریاد آن پیرمرد را که به محض بیرون امدن از زیر آور گفت مرگ بر آمریکا با تامل و دقت زیاد بیندیش و ببین آن پیر مرد دقیقا چه گفت؟
راستی. این را هم بگویم. من از جمله ایرانی هایی هستم که تا الان هرگز مرگ بر آمریکا نگفته بودم. حالا وقتی می بینم هر روز تعدادی از دانشجویانم و همکارانم و هموطنانم را می کشی با تمام وجودم می گویم مرگ بر آمریکا.
می فهمی چکار کردی؟
*عصر ایران
