آینه جم-هنوز یکسال از عملیات‌ به‌اصطلاح «به‌سازی» و لکه‌گیری در محور استراتژیک و پرتردد جم به سیراف نگذشته است که دوباره چاله و چوله‌ها، پرچمِ تسلیمِ آسفالتِ بی‌کیفیت را بالا برده‌است. 

جاده‌ای پرتردد که به عنوان یکی از شریان‌های حیاتی ارتباطی شهرستان جم با کرانه‌های نیلگون خلیج فارس و قطب انرژی شناخته می‌شود، گویی با «کیفیت» سرِ سازگاری ندارد.

این جاده نه یک مسیر فرعی، بلکه جاده‌ای است که روزانه صدها خودروی سبک و سنگین، از نیروهای متخصص شاغل در صنعت تا اهالی بومی و مسافران را در خود جای می‌دهد. اما وضعیت موجود، فراتر از یک ناهنجاری ظاهری، عملاً به یک تهدید جدی برای سلامت جان و مال شهروندان تبدیل شده است.

پرسش اینجاست: چرا این «به‌سازی‌ها» تاریخ مصرف کوتاهی دارند؟

بدون تردید چنین ماست مالي کردن اتوبان جم به سیراف لکه ننگنی در کارنامه مسئولان مرتبط شهرستانی و استانی است و باید گفت حيف از ده ها میلیارد تومان اعتبار که هدر رفت. 

وقتی عملیات عمرانی با استانداردهای پایین اجرا شود، یا در نظارت بر کیفیت کار و کيفيت مواد اولیه (قیر و تراکم آسفالت) کوتاهی صورت گیرد، نتیجه همین می‌شود؛ چند بارش باران یا چند ماه ترددِ اتوبوس‌ها و کامیون‌های سنگین کافی است تا «چاله و چوله‌ها» با صورتی قبیح‌تر از قبل، دهان باز کنند. آیا واقعاً نظارتی بر خروجیِ پیمانکاران وجود دارد؟ یا ما همچنان گرفتارِ «تولیدِ کار برایِ رفعِ تکلیف» هستیم؟

وضعیت فعلی جاده جم-سیراف، بیش از آنکه شبیه به یک جاده استاندارد باشد، شبیه به میدان مین است؛ رانندگانی که برای دور زدن یک گودال، ناخودآگاه مسیر خودرو را به سمت چپ منحرف می‌کنند و چه بسا حوادث ناگواری که به خیر می‌گذرد.

از فرمانداری های کنگان و جم و اداره کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای انتظار می‌رود به جای «مرهم‌های موقت» که تنها بودجه‌های بیت‌المال را هدر می‌دهد، یک بار برای همیشه فکری اساسی برای «زیرسازی» و «روکشِ اصولی» این مسیر کنند. جاده جم-سیراف، پیشانیِ ورود به منطقه صنعتی و گردشگری ماست؛ انصاف نیست که سیمای آن این‌چنین زخمی و آسیب‌دیده باشد.

مردم جم و مسافران این مسیر، دیگر تابِ شنیدن وعده‌های تکراری را ندارند؛ آن‌ها جاده‌ای ایمن، هموار و باکیفیت می‌خواهند که حقِ مسلم آن‌هاست.

نوشتن دیدگاه