آینه جم- قدرت مظاهری

 بیست و چند سالی می‌شود که توی چنین جوّی نبوده‌ام. آخرین باری که یادم می‌آید برای تشییع یک شهید رفته بودم، مربوط می‌شود به ماجرای ساخت فیلم داستانی ،،خانه‌ی دوست،، که یادش بخیر. فیلمنامه و کارگردانی اش با خودم بود، فیلمش را نوید گرفت، تدوینش را محمد و صدایش را هم هادی کار کرد. اواسط دهه‌ی هفتاد بود گمانم. با یک دوربین SVHS که توی آن روزها، حکم کیمیا را داشت. فیلمش باید هنوز توی انجمن سینمای جوان موجود باشد.
شهیدِ آن فیلم اما، گمنام نبود. شهیدی مثل هزاران شهید دیگر بود که ده دوازده سال از شهادتش گذشته بود و حالا جسدش را پیدا کرده بودند و عکسِ ده دوازده سال پیشش را چسبانده بودند بالای تابوتِ پرچم پوشِ نونواری که پیرمرد و پیرزن نحیفی زیرش گریه می‌کردند. شهیدی که امروز اما برای بدرقه اش آمده‌ام، گمنام است. نه عکسی روی تابوتش نشسته، نه پدری که برایش آه بکشد و نه مادری که با حسرت به او نگاه کند. جماعتی سیاهپوش اعم از زن و مرد و پیر و جوان توی پیاده‌روهای منتهی به مسجد شهرک پردیس از کنار موکب های کوچک و بزرگی که هر کدامشان از شهر و دیاری آمده‌اند، عبور می‌کنند و به بدرقه ی تابوتی می‌روند که غریبانه و بدون هیچ نام و نشانی از خاک برآمده و قرار است دوباره میهمانِ خاک شود.
از میان دودِ اسفندِ پیرزنی که گیسهایش به رنگ ابرهای پنبه‌ایِ اسفند است، می‌گذرم و همراه جماعت می‌شوم. دخترکی سبزه رو با اشتیاق سینیِ پر از لیوان‌های کاغذی دمنوشش را جلوی رویم می‌گیرد. دریغم می‌آید دست کوچکش را رد کنم. کمی جلوتر، پیرمردی کلوچه‌های محلی جم را تعارف می‌کند که آن را چاشنی نوشیدنی‌ام کنم. برمی‌دارم. هرکدام از موکب های توی مسیر، با چیزی خاص از مشایعین پذیرایی می‌کنند.
از دور صدای کوپ کوپِ کمرنگِ هلیکوپتری به گوش می‌رسد که به تدریج پررنگ و پررنگ‌تر شده و با نهایت حجم صدایش از بالای سرمان عبور می‌کند. دور که می‌شود، امتداد صدایش را هم با خودش می‌بَرد و می‌بُرد.
دارم به نقطه‌ای شدنِ هلیکوپتر در فضای دوردست نگاه می‌کنم که بوی خوشایندی به وجدم می‌آورد. چشم‌هایم را می‌چرخانم تا رد حلقه‌هایی از دود باریک و سفید را ببینم که از ده‌ها عودِ سوزان، راهی آسمان می‌شوند و با پیچ و تاب خوردن در همدیگر مثل حلقه‌های زلف یار، درونِ جانِ هم فرو می‌روند.