آینه جم- محمد مظفری:
غرق شدن سه نوجوان گناوه ای در ساحل بندرگناوه اتفاق اندوهباری بود که مردم شهرستان گناوه را در فراقشان سوگوار کرد.
اتفاق دردناکی که می توانست با کمترین امکانات از آن جلوگیری کرد. طبق قانون سالمسازی و ساماندهی سواحل کشور کارگروه ساماندهی سواحل هر استان به ریاست استاندار و فرمانداران استان های ساحلی وظیفه دارند بامشخص نمودن شناگاههای استاندارد، ایمن وسالم و علامت گذاری آنها شرایط را برای شنا در سواحل هر شهر و روستای ساحلی فراهم کنند.
قانونی که در بسیاری مواقع روی کاغذ مانده و مسولین مرتبط با این قانون مهم برای اجرایش تمایلی ندارند!
قانون کاملا شفاف است. باید در هر شهرستان محل های مناسبی برای شنا در دریا مشخص شود و امکانات کافی در این شناگاهها قرار بگیرد در این بین ادارات با مدیریت فرماندار وظایف خود را باید انجام دهند!
محیط زیست و دانشگاه علوم پزشکی وظیفه دارند آلودگی شناگاه ها را بررسی نموده و به کارگروه اعلام کنند.
شهرداری ها و دهیاری ها وظیفه دارند با هماهنگی فرمانداران و بخشداران و زیر نظرکارگروه ساماندهی سواحل، حدود شناگاههای دارای مجوز و بدون مجوز را با پرچم وتابلو مشخص نمایند. هلال احمر و ورزش جوانان نیز وظیفه استقرار تیم های نجات غریق را در شناگاه های دارای مجوز برعهده دارند.
اگر نگاهی گذرا به ساحل گناوه بیندازید متوجه می شوید که هیچ یک از این اتفاقات در ساحل گردشگری این بندر مهم توریستی اجرا نشده است، چون هم شناگاهها به علت ورود فاضلاب به دریا آلوده هستند، خبری هم از استقرار تیم های نجات غریق در ساحل نیست ضمن اینکه شناگاههای مجاز وغیر مجاز نیز مشخص و جدا نشده اند!
حال سوال اینجاست چه کسی باید با این تخلفات برخورد کند، چرا قانونی که با جان شهروندان سرو کار دارد را اجرا نمی کنند.
آیا این ترک فعل نیست؟
ترک فعلی که طبق ماده ۲۹۵ قانون مجازات اسلامی: هرگاه کسی فعلی که انجام آن را برعهده گرفته یا وظیفه خاصی را که قانون بر عهده او گذاشته است، ترک کند و به سبب آن، جنایتی واقع شود، چنانچه توانایی انجام آن فعل را داشته باشد جنایت حاصل به او مستند می شود و حسب مورد عمدی، شبه عمدی، یا خطای محض است.
منتظر ورود دادستان محترم و مسولین قوه قضاییه به عدم اجرای قانون در سواحل هستیم.
از حوادث درس بگیریم
رضا عربزاد در یادداشتی نوشت:
این مصیبت چند درس آموزی داشت که خوبه ما به عنوان یک شهروند بدانیم و پیگیری کنیم:
۱- به دلیل گستردگی ساحل، حادثه ممکن است که در هر کجای آن رخ بدهد؛ حتی توی خور که پر از قایق است و اکثرا شنا بلد نیستند؛ پس همه جای دریا پرخطر بوده به فرزندانمان این مورد را گوشزد کنیم.
۲- به دلیل ضرورت واقع شدن شهر کنار دریا خانواده ها باید با همکاری آموزش پرورش آموزش شنا رو توی برنامه درسی بگنجانند.
۳- مطالبه گری برای راهاندازی استخر و آموزش شنا
۴- مستقر کردن وسایل نجات غریق در هر ۱۰۰ متر از ساحل نظیر طناب و حلقه و ساخت کلیپ آموزشی پرتاب حلقه (این جزو وظایف شهرداری است)
معمولا کسی که درحال غرق است، اگر ناجی مهارت نداشته باشد، او را هم به همراه خودش غرق میکند.
۵- مستقر شدن تیم غریق نجات هلال احمر با جت اسکی در جایی که به بیشتر ساحل در کمترین زمان دسترسی داشته باشد.
اینها از بدیهیات یک شهر ساحلی است که متأسفانه در طول سال حادثه اینچنینی داریم. فقط چون اینسری حادثهديدگان از همشهریانمان بودند، تلخیاش بیشتر است.
[کد خبر:AJ42685]
