آینه جم / استان بوشهر، دیار دریا و نخل، سال‌هاست که با معیشتِ گره‌خورده به خلیج فارس شناخته می‌شود. برای ما بوشهری‌ها، «ماهی» نه یک کالای لوکس، که قوت غالب و بخش جدایی‌ناپذیر سفره‌هایمان بوده است. اما این روزها، وقتی سری به بازارهای ماهی‌فروشان شهرهای مختلف استان می‌زنیم، با صحنه‌ای متفاوت روبه‌رو هستیم: ویترین‌های خالی از تنوع و قیمت‌هایی که هر روز رکورد تازه‌ای می‌زنند.

این سوالِ تکراری و تلخِ این روزهای بازار است: «چرا در کنار دریا، ماهی گران‌ است؟» اگرچه دلایل متعددی از جمله کاهش صید، ممنوعیت‌های فصلی و صادرات بی‌رویه مطرح می‌شود، اما نمی‌توان از یک متهم اصلی یعنی «هزینه‌های حمل‌ونقل و سوخت» چشم‌پوشی کرد.

افزایش قیمت بنزین و سوخت شناورها، زنجیره تأمین را دچار تلاطمی شدید کرده است. صیادان عزیز ما، که با هزاران امید دل به دریا می‌زنند، امروز با هزینه‌های کمرشکن نگهداری شناور و قیمت سوخت روبه‌رو هستند. وقتی هزینه هر بار رفت‌وبرگشت به دل دریا با قیمت سوخت فعلی همخوانی ندارد، طبیعتاً این هزینه به قیمت نهایی ماهی که به دست مصرف‌کننده می‌رسد، اضافه می‌شود.

از سوی دیگر، هزینه‌های حمل‌ونقل جاده‌ای برای رساندن صید تازه از بنادر به بازارهای داخلی نیز افزایش یافته است. زنجیره سرد (سردخانه‌ها و ماشین‌های یخچال‌دار) که برای حفظ کیفیت ماهی حیاتی است، مستقیم و غیرمستقیم با قیمت سوخت در ارتباط است. وقتی هزینه سوختِ خودروهای حمل‌ونقل بالا می‌رود، کرایه حمل افزایش می‌یابد و این دومین ضربه به جیبِ مصرف‌کننده است.

نتیجه این وضعیت، سفره‌هایی است که روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شوند. ماهی‌های باکیفیت و سرشار از امگا ۳ که باید ضامن سلامت خانواده‌ه باشد، حالا به کالایی تبدیل شده که بسیاری از همشهریان ما توان خرید آن را ندارند.

به‌عنوان کسی که در این منطقه دغدغه توسعه و معیشت مردم را دارم، معتقدم حل این بحران نیازمند نگاهی فراتر از قیمت‌گذاری‌های دستوری در بازار است. مسئولان باید فکری به حال بسته‌های حمایتی سوخت برای شناورهای صیادی و تسهیل زنجیره توزیع کنند تا این سرمایه ملی (ماهی)، دوباره به سفره‌ مردم بومی بازگردد.

دریا متعلق به بوشهری‌هاست؛ نباید اجازه دهیم گرانیِ سوخت و مشکلات مدیریتی، این نعمت الهی را از سفره‌های ما دریغ کند.