آینه جم-مهدی جعفری زاده
دارو با «جان مردم» سر و کار دارد و اگر قرار است کالاها و خدمات دیگر گران شود، دولت لااقل به سمت گرانی «دارو و مواد غذایی» نروید چرا که این کمترین حق مردم است که آن را «حق حیات» مینامند.
اگر «نان» و «دارو» از دسترس مردم به ویژه طبقات متوسط و ضعیف جامعه خارج شود، دیگر ادامه زندگی آنها سخت و با درد و رنج توام خواهد شد.
بیماری که از درد مینالد، همه چشم امیدش به بیمارستان و درمانگاه و داروخانه است، چنانچه توان مالی برخورداری از دارو و درمان را نداشته باشد، بیماریاش به سمت بهبودی و سلامتی کامل سوق پیدا نمیکند.
این طور که گفتهاند اگر قرار است قیمت داروها از 50 تا 400 درصد افزایش یابد، محاسبه کنید که چقدر از درآمد ناچیز مردم به خاطر یک بیماری ساده (نه بیماریهای سنگین) بلعیده خواهد شد. خانوادهای که نمیداند درآمد ناچیزش را خرج خوراک، دارو و درمان، پوشاک، آب و برق و گاز، تحصیل فرزند، اجاره بهای مسکن و… کند و با افزایش گرانی در تمام ابعاد زندگی مواجه است، چه کار باید بکند؟
در این بین وضعیت افرادی که فاقد بیمه هستند چه خواهد شد؟ خصوصا مبتلایان به بیماری های خاص که مصرف دارویی بالاتری دارند.
بزرگترین شرط بقای جامعه این است که به این امور به شکل خداپسندانه و منصفانه نگاه کنیم. به قول شاعر: عاقل آن است که اندیشه کند پایان را.
*خليج فارس
[کد خبر:AJ48731]
