آینه جم-در حالی که از سالهای گذشته کارشناسان اقتصادی درباره خطر بحران ورشکستگی صندوق های بازنشستگی بخصوص سازمان تامین اجتماعی هشدارهای فراوانی را مطرح کرده بودند؛ اما حالا بحران صندوق های بازنشستگی جدی تر از همیشه است و همین موضوع سبب شده موضوع افزایش سن بازنشستگی و یا تغییر در مبنای بازنشستگی مطرح و پیگیری شود؛ موضوعی که می تواند همچون تیغ دولبه ای عمل کند.

به گزارش  آینه جم؛ از یک سو برای بازنشستگان و از سوی دیگر برای جوانان جویای شغل طرح افزایش سن بازنشستگی در برنامه هفتم در شرایطی مطرح شده که طی ماههای گذشته اخبار متعددی درباره بحران در صندوق بازنشستگان مطرح می شد.

بسیاری از کارشناسان حوزه اقتصاد در این خصوص هشدار داده اند که با ورود نسل دهه ۵۰ و دهه ۶۰ به سن بازنشستگی دولت، نیازمند نوعی چاره جوبی برای پیشگیری از فاجعه در صندوق بازنشستگی کشوری است. 

بر اساس پیش بینی های صورت گرفته، حداقل سن بازنشستگی در سال اول اجرای برنامه هفتم قرار است ۵۳ سال باشد. در عین حال مقرر است بر سن و سابقه قابل قبول در تمامی حالات احراز شرایط بازنشستگی در کلیه سازمانها و صندوقهای بازنشستگی در طول برنامه هفتم به ازای هر سال شش ماه افزایش می یابد.

 یعنی اگر در سال ۱۴۰۳ قرار باشد اجرای برنامه هفتم توسعه آغاز شود، فردی که به سن بازنشستگی رسیده باید ۶ ماه دیگر هم کار کند و حق بیمه بپردازد تا بازنشست شود. در سال ۱۴۰۴ فردی که به سن بازنشستگی رسیده باید یک سال دیگر کار کند. در سال ۱۴۰۴ افراد در سن بازنشستگی باید ۱۵ سال و در سال ۱۴۰۵ باید ۲ سال بیشتر کار کنند به عبارتی در یک دوره ۵ ساله و به تدریج سن بازنشستگی ۲۵ سال افزایش پیدا می کند. 

البته این مورد شاید بتواند در مورد بحران صدوق های بازنشستگی اندکی بهبود بخش باشد اما از سوی دیگر وضعیت را برای سیل بیکاران جوان و فارغ التحصیلان دانشگاهها که سال هاست در جستجوی شغل مناسب هستند، وخیم تر خواهد کرد. 

حال پرسش مهم این است که آیا طرح افزایش سن بازنشستگی میتواند منجر به حل مشکلات شود؟ اجرای این طرح چه تبعات اجتماعی و اقتصادی خواهد داشت؟